مامان برگشت اصفهان. به بودنش کنار خودم عادت کرده بودم دوباره. جایش خالی است. هنوز حس نکرده ام. صبح بلند شدم و آمدم سر کار. ولی نبود. نه روی تخت زرین، نه توی هال. شاید دستشویی بوده که ندیدمش. بی خداحافظی آمدم. صدایش را از پشت تلفن شنیدم که می گفت سفر خوبی بوده. با رویال سفر ایرانیان رفت. این بهترین سرویس تهران- اصفهان است. بهتر از همسفر و سیر و سفر. من به مامانم رفته ام که سریع دوست اتوبوسی پیدا می کنم. او هم با خانم ارمنی کنارش دوست شده بود. خانم آبادانی بوده که از ۱۷ سالگی آمده تهران. حالا دیگر مامان خداداد خوشحال است. حالا منبع نور رفته اصفهان و آن جا روشن است. خدایا او را به ما ببخش. خاضعانه ازت می خواهم که مامانم را در پناه خودت زنده و سالم نگه دار. خبر خوب هم این بود که قلب مامان سالم است. این توی اسکن هسته ای ثابت شد. خدایا به اندازه تمام ستارگانت شکر...

مامان شده مامان هسته ای! می خندیم و می گوییم: مامان هسته ای حق مسلم ماست! تا شعاع دومتری اش نباید برویم. ما هم بچه های حرف گوش کن، چسبیده بهش غذا خوردیم!

انگار قرار است آذر نیاید. لیلا باهاش حرف زده و گفته که فعلا در وضعیتی نیستم که بتوانم حقوق بهت بدهم. این که هر روز بیایی، باید بهت حقوق بدهم. اگر حقوق ندهم نمی توانم ازت کار بخواهم. این جوری خجالت می کشم. حرف های شان را آذر به من گفت نه لیلا. گفتم اگر تو نیایی من هم نمی آیم. من نمی توانم کار های تو را هم انجام بدهم در این فضا و این شرایط کاری و مالی. رودروایستی که نداریم. لیلا فشار رویش هست ولی دارد به همه فشار می آورد. همه سختی بکشند تا مشتری هایش آب توی دل شان تکان نخورد! نه. نمی شود. آن پیش پرداخت حق اوست. نمی گیرد. آن وقت همه می افتند توی دردسر. خلاصه اوضاع دوباره بدجوری گه مرغی شده...

دستم هم به نوشتن نمی رود. فکر کنم این بار استاد فلکم کند. دچار سکون نوشتاری شده ام. باید تا فردا شخصیت هایم را ببرم. کنفرانسم را بدهم. ولی برای هیچ کدام آماده نیستم. خدا به من رحم کناد!

بعد از کار آمده بودند خانه. گفته بود نمی مانم. امین را دعوا کرده بود که از ریختت خوشم نمی آید نه فیلم می بینید نه چیزی. گفتم نگهش دار. کجا برود تا کرج؟ مانده بود وقتی رسیدم خانه. خانه شده بود تگزاس. پر از دود و مه. داشتند بحث فیلمنامه ای می کردند آن سرش ناپیدا. خندیدم و گفتم: کلاس استاد کامگاری را پیچاندیم وارد کلاس استاد نیما شده ایم؟ رفتم سر کامپیوتر. آهنگ جیم گذاشتم. صدایش را زیاد کردم. کم کردم. گفتم بسه... حمید هنوز نیامده بود. کلاس بود. زرین بساطش را پهن کرده بود که حالا چی اضافه کنم به این ها؟ شکیب گفته یک چیزی اضافه کن به این ترکیب ها. پرسید از نیما که چی اضافه کنم؟ و همان شد که دو ساعت هم زرین، نیما را به کار گرفت. معلمی توی خونش است این بچه. گفت دوره لیسانس درس هم داده. دائم سیگار می کشید. سیگار با سیگار روشن می کرد و نصفه می انداخت توی قوطی نوشابه کوچکی که دستش بود. می گفت نصفه خاموش می کنم تا نکشم. تا کم تر بکشم. گفتم خوب روشی است. چون ممکن است به خاطر این که خرجت هم بالا می رود تا چند وقت دیگر ترکش کنی. گفت آره ولی مسئله این است تمام که کردم، نصفه ها را در می آورم. گفتم: در شیشه که تنگ است. چه جوری؟ شیشه را خم کرد و دانه دانه در آورد و گفت: این جوری. تا پلوماش را امین درست کرد و شام را خوردیم، شد ۵/۱۱شب. وقتی منتظر بودیم که بچه ها بیایند برای فیلم دیدن، به نیما گفتم: نمی خواهم بچه ها بدانند، خودم می خواهم بدانم. چی شد که بین تو و خشایار و پدرام ، پدرام ماند بیرون؟ چرا دیگر با پدرام صمیمی نیستی؟ گفت: من این حس را ندارم. هنوز پدرام را همان طور دوست دارم. ولی پیش نمی آید دیگر با هم باشیم. ایلیاد هم که آمد از هند، پیش نیامد بروم پیش اش. وگرنه من همه شان را همان طور دوست دارم که قبلا. بچه ها آمدند. همه آماده شدیم برای فیلم دیدن. فیلم " فریاد مورچه ها". فیلم آخر محسن مخملباف. خانم لونا شاد VOA هم بازیگر شده بودند و ما خبر نداشتیم. با آن فارسی حرف زدن به لهجه غلیظ اصفهانی اش! لخت هم که شدند. گل مالی شان هم کردند. امین از وسط فیلم بلند شد و گفت مسخره است و رفت توی اتاق که بخوابد. حمید هی غلت و واغلت می زد و نیما هم سیگار می کشید. زرین هم که از همان اول رفت خوابید. بعد از فیلم حمید هم رفت خوابید. نیما سرش را برگرداند طرف من و پرسید: نگین چرا این را پرسیدی؟ گفتم: هیس! حمید داشت می رفت بخوابد. رفت خوابید. گفتم: احساس می کنم پدرام ناراحت است. تو سال بالایی بچه ها بودی، نه؟ گفت آره. گفتم: ارتباط با تو برای بچه ها مهم بوده. آن هم به عنوان یک سال بالایی نمونه که استادها رویش خیلی حساب می کردند. حالا توی کل کل های این دو تا، پدرام باید حس خوبی نداشته باشد که تو با خشایاری، نه؟ گفت: کسی چیزی گفته؟ گفتم: نه این حس خودم است. از تولد حمید. وقتی شما سه تا با هم یک جا هستید، پدرام ناراحته است. خشایار خوشحاله و تو هم خنثی. گفت: از تولد حمید؟ باور نکرد. گفتم: پدرام خیلی عاطفی است و فکر کنم این ها اذیتش کند. از همین جا نیما به حرف افتاد و تا ساعت ۵ صبح داشتیم حرف می زدیم. تمام فردا کسل بودم و توی رختخواب. مثل مرغ پرچ! شده بودم. ولی می ارزید. نیما برایم پررنگ شد. رنگ گرفت. از خودش گفت که دو سال و نیم بوده که پدرش می میرد. یک خواهر از پدرش داشته و دیگر هیچی. مادرش هم قبل از این ازدواج، یک طلاق داشته و بعد از پدر او هم یک طلاق دیگر داشته و فوق العاده عصبی. وحشتناک. از آن عصبی بد جورها. تا سه- چهار سالگی به خاله اش می گفته مامان. بعد حالی اش می کنند که این خاله ته. مامانت نیست. می گردد ببیند کی مامانش است. می بیند همه به یکی می گویند مامان. به همان می گوید مامان. باز می گویند نه. این مامانت نیست. این مامان بهجت است. می گفت هنوز که هنوزه بهش می گویم مامانِ بهجت. اولین عشقش توی مهد اتفاق می افتد. حالا نمی داند کجاست. بعدی اش وقتی که دوم دبستان بوده. می گفت دختر همین مسلمیان بیشعور بود. خیلی دوستش داشتم ولی بعد فهمیدم از یک پسری توی مدرسه ما خوشش می آمده و می خواسته من بروم رابط بشوم. رفتم هم. ماجراهای عاطفی هی پیش می آمده برایش. با زندگی سخت. عمویی که می خواسته او را از مادرش بگیرد و بعد قطع رابطه می کند. تا 14 سالگی که همین یک نوه بوده. با فامیل هم دائم قهر و آشتی می کردند. با دایی اش هم که صمیمی بوده و خیلی دوستش داشته، می رود خارج و وقتی برمی گردد اصلا نیما او را به یاد نمی آورده. بعد فوق دیپلم گرافیک قبول می شود تبریز. می رود تبریز. بعد هم کارشناسی ناپیوسته. که می گفتند واحدهای تان را قبول می  کنیم و قبول نمی کنیم و یک سال درگیر بوده. توی دانشگاه هم با هیچ دختری ارتباط نداشته. سرشان به کار خودشان گرم بوده. اولین گروه نقاشی بودند و موش آزمایشگاهی. با ایلیاد جور بودند و همین پای شان را تا حراست هم باز می کند که شماها با هم ارتباطی دارید که به دخترها محل نمی گذارید؟! می فهمند باید یک جایی با یک دختر دیده بشوند که در مورد چیزی غیر از درس و دانشگاه حرف بزنند. باید! و از همین جا دردسرهای نیما شروع می شود...